• Dawid Jung

LEKSYKON ZAPOMNIANYCH GNIEŹNIAN :: Ernesto Vinci

Kolejna postać Leksykonu Zapomnianych Gnieźnian aurorstwa Dawida Junga jest dla nas w redakcji odkryciem wyjątkowym. Ernesto Vinci (20 IV 1898 – 7 XI 1983) Związki z Gnieznem: w Gnieźnie się urodził i wychowywał.

Biografia
Światowej sławy baryton, nauczyciel śpiewu i lekarz, zasłużony dla kanadyjskiej kultury muzycznej, autor rozpraw na temat emisji głosu.

Właściwe nazwisko Ernst Moritz Wreszyński. Wychowywał się w żydowskiej rodzinie w Gnieźnie (ojciec Adolf Wreszyński, matka Anna Kalińska).

Po 1920 r. studiował śpiew w Hochschule für Musik w Berlinie i prywatnie u Ernsta Grenzebacha i Ludwika Bachnera w Berlinie i Mediolanie, gdzie przyjął pseudonim artystyczny Vinci. Kształcił się także dodatkowo w Berlinie studiując od 1924 r. medycynę, następnie studia medyczne kontynuował w Mediolanie.

Pierwsze sukcesy operowe na scenach zaczął osiągać od 1936 r. będąc zatrudnionym we Włoszech i Szwajcarii. W 1938 r. wyemigrował do Kanady, gdzie przyjął stanowisko w Halifax Conservatory of Music. W tym samym roku zadebiutował w operze w Nowym Jorku. W mieście tym artystą zainteresował się Arturo Toscanini (1867-1957), dzięki czemu jego kariera zaczęła rozwijać się błyskawicznie.

Wykładał śpiew operowy na Wydziale Muzycznym Uniwersytetu w Toronto oraz w Royal Conservatory of Music. W tym czasie do jego popisowych ról należały partie z „Wesela Figara”, „Uprowadzenia z Seraju” oraz „Dydony i Eneasza”.

Jako maestro śpiewu wykształcił najlepszych kanadyjskich śpiewaków, do jego podopiecznych należą m.in.: John Arab, Maurice Brown, Glyn Evans, Marguerite Gignac, Robert Goulet, Alexander Gray, Elizabeth Benson Guy, Joan Hall, Avo Kittask, Andrew MacMillan, Joan Maxwell, Mary Morrison, Ivanka Myhal, Maria Pellegrini, Sheila Piercey, Patricia Ridout, Roxolana Roslak, Louise Roy, Alice Strong Rourke, Bernard Turgeon i Portia White.

W 1979 r. zrezygnował z wykładania i osiadł w Shediac. Zmarł w Moncton.

W 1987 r. w Operze w Toronto na jego cześć jedna z sal otrzymała nazwę Vinci Hall.


Bibliografia:
P. Helmer, „Growing with Canada: the émigré tradition in Canadian music”, University Press 2009, s. 147, 285; M. C. Matheson, „A Passion for Music: a Biography of Richard S. Eaton”, Spotted Cow Press 2001, s. 123; W. Pitman, „Music makers: the lives of Harry Freedman & Mary Morrison”, Toronto 2006, s. 37, 42, 44, 79; E. Schabas, „A History of the Royal Conservatory of Music”, Toronto 2005, s. 91, 106.

 

Dawid Jung